صاحل الامر

​📢در آستانه اربعین حسینی و به یاد استاد فرشچیان  

✍️دارد غروب فرشچیان گریه میکند…

▪️با اشک‌هاش دفتر خود را نمور کرد 

ذهنش ز روضه‌های مجسم عبور کرد

در خود تمام مرثیه‌ها را مرور کرد

شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد

▪️احساس کرد از همه عالم جدا شده‌ست

در بیت‌هاش مجلس ماتم به پا شده‌ست

▪️در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت

وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت

وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت

مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت

▪️باز این چه شورش است که در جان واژه‌ها‌ست

شاعر شکست‌خورده طوفان واژه‌ها‌ست

▪️بی‌اختیار شد قلمش را رها گذاشت

دستی ز غیب قافیه را کربلا گذاشت

یک بیت بعد، واژه لب‌تشنه را گذاشت

تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت

▪️حس کرد پا به پاش جهان گریه می‌کند

دارد غروب فرشچیان گریه می‌کند

▪️با این زبان چگونه بگویم چه‌ها کشید

بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید

او را چنان فنای خدا بی‌ریا کشید

حتی براش جای کفن بوریا کشید

▪️در خون کشید قافیه‌ها را، حروف را

از بس که گریه کرد تمام لهوف را

▪️اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت

بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت

این بند را جدای همه روی نیزه ساخت

“خورشید سر بریده غروبی نمی‌شناخت

▪️بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود”

او کهکشان روشن هفده ستاره بود

▪️خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن…

پیشانی‌اش پر از عرق سرد و بعد از آن…

خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن…

شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن…

▪️در خلسه‌ای عمیق خودش بود و هیچ کس

شاعر کنار دفترش افتاد از نفس…

👈 آقای سید حمیدرضا برقعی؛

 ۱۳۸۶/۷/۴