صاحل الامر

🔹 چگونه از عبادت لذت ببریم⁉️
🔸️ آیت‌الله بهجت(ره):

نمی‌خواهد کاری کنید که از عبادات لذت 

ببرید؛ لذت های دیگر(گناه) را ترک کنید، لذت عبادت

 خودش سراغ شما می‌آید .
┅────────────┅

​🔴 دختر با حیا و طواف کعبه همراه امام زمان (عج) 
آیت الله اراکی از مراجع تقلید می فرمودند:

دختر من از زنان صالحه و متدینه است من خودم مستقیما او را از بچگی تربیت کرده ام و در صدق و راستگویی او هیچ شکی ندارم. در زمان حج، مجبور شد تنها به این سفر برود.

آنقدر عفیف و با حیاء و از برخورد با مردان دوری می کرد که این سفر برایش نگرانی بزرگی ایجاد کرده بود و دائما در تفکر بود که خدایا من در این سفر، تنهایی چه کنم؟ 

در هنگام خداحافظی به او گفتم: این ذکر را پیوسته بگو و برو «يا عليم يا خبير» تا خدا از تو دستگیری کند.

الحمدالله این سفر را به خوبی به پایان رساند و بعد از بازگشت از حج برای من این چنین تعریف کرد: وقتی وارد مسجد الحرام شدم که طواف را به جای بیاورم، دیدم در اطراف کعبه آنقدر جمعیت متراکم است که ابدا من قدرت ندارم طواف کنم. 

هر چه خواستم به گرد خانه کعبه طواف کنم دیدم قدرتش را ندارم (و با مردان برخورد خواهم کرد) بیچاره شدم گفتم خدایا من برای طواف خانه تو آمده ام و می بینی که با این شلوغی، قدرت ندارم؛ برای طواف خدایا چه کنم نمی توانم؟!

در این حال ناگهان دیدم از مکان برابر حجرالاسود، فضایی به شکل استوانه باز شد و کسی به گوش من گفت: «خودت را به امام زمانت بسپار و در این فضا با او طواف کن.»

 من وارد این محل خالی استوانه ای شدم، دیدم در جلو، حضرت امام زمان علیه السلام مشغول طواف هستند و پشت سر آن حضرت شخص دیگری است؛ من وارد شدم و پشت سر امام زمان علیه السلام مشغول طواف شدم، در این هفت دور، نه تنها احساس جمعیت نمی کردم بلکه حتی انگشت کسی هم به دست یا بدن من برخورد نکرد، دستم به عبای حضرت بود و التماس و تشرع داشتم؛ ولی چهره آن حضرت را ندیدم چون روی آن حضرت به طرف جلو و در حال طواف بودند.

همین که دور هفتم تمام شد خود را خارج از آن حلقه یافتم و دیگر امام زمان عليه السلام را ندیدم، افسوس خوردم که چرا به آن حضرت سلام نکردم تا جواب سلام شان را دریافت کنم.

1)علامه تهرانی محمد حسین

📚معاد شناسی،ج7،ص 175

​🔴شرایط دوستان واقعی

🌹امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: 

🔹️کسی که تمام شرایط را داشته باشد رفیق کامل است و الا به همان اندازه درجه دوستی او کم می شود، و اگر هیچ یک از آنها را نداشته باشد اساساً نام دوست نمی توان بر او گذاشت.

 🔹️ظاهر و باطنش یکسان باشد. ( آنچه نسبت به تو ابراز می دارد در دل نیز همان باشد )

🔹️خوبی تو را خوبی خودش بداند و بدی تو را بدی خود، ( آبروی تو را آبروی خود بداند )؛

🔹️اگر در وضع مالی او بهبودی حاصل شد و به ثروتی دست یافت یا به مقامی رسید، با تو تغییر روش ندهد؛

🔹️به اندازه توانایی و قدرتش از مساعدت و همراهی با تو مضایقه نکند؛

 🔹️ تو را در روز گرفتاری و بدبختی به دست فراموشی نسپارد و تنهایت نگذارد

📚 وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۱۴۶

​✅آیت الله العظمی جوادی آملی:

اگر علامه طباطبایی(ره) توانست در عالم اسلام منشأ اثر باشد و تفسیر قیم المیزان را به ارمغان آورد و به مدارج عالی عرفانی راه یابد و در این راه شاگردان بسیاری تربیت کند،همگی به یمن این بود که در کنار درس و بحث به معرفت وجود خویش پرداخت و به برکت خضوع و خشوع و خشیت الهی، عرش وجودش را بر کوثر لابه و ناله استوار و آنگاه بر فرش طبیعت غلبه کرد و با جهادی بی امان ، پیروزی خود را با سلاح اشك به نتیجه رساند. 

📚شمس الوحی تبریزی، سیره علمی علامه طباطبایی(ره) ص۲۲۹

​✅دلبستگی به دنیا، مانع درک حقایق

🔸️پیامبراکرم‌ (صلى الله علیه وآله) با شیوه‌ هاى گوناگون عیوب دنیا و دنیاگرایى را یادآور مى‌شوند و در مقابل، مزيّت زهد و بى‌رغبتى به دنیا را گوشزد می فرمایند. اینکه پیامبر با بیانات گوناگون و با شیوه ‌هاى مختلف، مطالب تربیتى را در یک زمینه خاص ارائه داده‌اند، کارى است شبیه به معجزه؛ تا هر کس در خور فهم و استعدادش از آن بهره ببرد. یکى از شیوه‌هایى که حضرت برگزیده‌اند ستایش زهد و تشویق به آن و ذکر آثار ارزشمندى است که بر بى‌رغبتى به دنیا مترتب مى‌شود:

«یا اباذرّ؛ ما زهد عبد فى الدّنیا الا اثبت اللّه الحکمة فى قلبه و انطق بها لسانه و یبصّره عیوب الدّنیا و دائها و دوائها و اخرجه منها سالماً الى دارالسلام»

ترجمه: اى‌ابوذر؛ بنده‌اى در دنیا زهد نورزید، مگر خداوند حکمت را در قلب او جایگزین و زبانش را به آن گویا ساخت و او را به عیبهاى دنیا، دردها و دواهاى آن آشنا گردانید و او را سالم به سوى بهشت بیرون برد.

🔸️در این بخش تاکید حضرت بر این است که زهد و بى‌رغبتى به دنیا، قلب آدمى را آماده دریافت حکمت مى‌کند و حقایق را درک مى‌کند. کسانى که به دنیا دلبسته‌اند نمى‌توانند حقایق دنیا را درک کنند. «حب الشىء یعمى و یصم؛ عشق تو به چيزى، كور و كرت مى كند.»(عوالی اللآلی،۱۴۹/۲۹۰/۱) محبت به دنیا موجب غفلت انسان مى‌گردد. در مقابل، کسانى که به دنیا بى‌رغبتند، حقایق را درک مى‌کنند؛ چون بر دنیا اشراف دارند و پس از مقایسه آن با آخرت، بهترین را انتخاب مى‌کنند.

📚 ره توشه، جلد۱، صفحه ۲۱۵ و ۲۱۶