صاحل الامر

​💢سختی و #مشقت_دوران_ظهور

✅ عموما ما فکر میکنیم، همین که امام زمان(عج) #ظهور کنند، با یک دعا یا معجزه همه #مشکلات بلافاصله حل خواهد شد، در حالی که روایات میگویند در دوره ظهور سختی و #تلاش_شیعیان و یاران حضرت بیشتر از قبل خواهد بود.

🔹به ابی جعفر (ع) عرض کردم:

  آنان می گویند که چون مهدی #قیام کند همه کارها از برای او به خودی خود درست شود و به اندازه #حجامتی خون نمیریزد.

فرمود: هرگز چنین نیست سوگند به آن کس که جان من بدست او است اگر کارها به خودی خود برای کسی درست می شد هر آينه  برای رسول خدا درست می شد آنگاه كه دندانهای جلوی آن حضرت شکست و صورت مبارکش زخم برداشت… نه، هرگز، #سوگند بآنكس كه جان من بدست او است تا ما و شما عرق و خون بسته را پاك كنيم و سپس پيشاني اش را -  بنشاني علامت -  مسح كرد.

📚غیبت نعمانی باب 22 ص 378

#اللھم‌عجل‌ݪوݪیڪ‌اݪفࢪج‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 

​#همراه_باقرآن 

آیه 273 سوره بقره

لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيمَاهُمْ لَا يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا ۗ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ

[صدقاتْ] حقِّ نیازمندانی است که در راه خدا [به سبب جنگ یا طلب دانش یا بیماری یا عوامل دیگر] در مضیقه و تنگنا افتاده اند [و برای فراهم کردن هزینه زندگی] نمی توانند در زمین سفر کنند؛ فرد ناآگاه آنان را از شدت پارسایی وعفّتی که دارند توانگر و بی نیاز می پندارد. [تو ای رسول من!] آنان را از سیمایشان می شناسی. [آنان] از مردم به اصرار چیزی نمی خواهند. و شما ای اهل ایمان! آنچه از مال [با ارزش و بی عیب] انفاق کنید، یقیناً خدا به آن داناست.

ترجمه (مکارم شیرازی)

صدقات مخصوص فقیرانی است که در راه خدا بازمانده و ناتوان شده‌اند و توانایی آنکه در زمین بگردند (و کاری پیش گیرند) ندارند و از فرط عفاف چنانند که هر کس از حال آنها آگاه نباشد پندارد غنی و بی‌نیازند، به (فقر) آنها از سیمایشان پی می‌بری، هرگز چیزی از کسی درخواست نکنند. و هر مالی انفاق کنید خدا به آن آگاه است.

معانی کلمات آیه

احصروا: حصر: حبس و تنگ گرفتن، احصار نيز به همان معنى است.

تعفف: مناعت طبع خود نگه دار بودن.

ضربا: در قاموس و اقرب الموارد آمده: «ضرب: تحرك» ظاهرا مراد از آن در آيه تلاش و تكسب است نه مسافرت.

سيما: علامتى كه چيزى با آن شناخته مى شود.

الحاف: اصرار و سماجت. «الحف السائل: الح».[۱]

نزول

محل نزول:

این آیه در مدینه بر پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. [۲]

شأن نزول:

«شیخ طوسی» گوید: امام محمدباقر عليه‌السلام فرمودند: اين آيه درباره اصحاب صفه نازل گرديده است[۳].[۴]

تفسیر نور (محسن قرائتی)

«273» لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ‌

(انفاق شما بايد) براى نيازمندانى باشد كه در راه خدا محصور شده‌اند. (به خاطر دين خدا، از وطن آواره و يا در جبهه‌هاى جهاد هستند.) توان حركت و سفر در زمين را (براى تأمين هزينه زندگى و يا كسب سرمايه براى تجارت) ندارند. از شدّت عفاف و آبرودارى، شخص بى‌اطلاع آنها را غنى مى‌پندارد، امّا تو آنها را از سيما و چهره‌هايشان مى‌شناسى. آنان هرگز با اصرار از مردم چيزى نمى‌خواهند. و هر چيز نيكو و خيرى را (به اين افراد) انفاق كنيد، پس قطعاً خداوند به آن آگاه است.

نکته ها

در برخى از تفاسير همچون تفسير كبير فخررازى، مجمع‌البيان و قرطبى آمده كه اين آيه درباره اصحاب صُفّه نازل شده است. اصحاب صفّه تقريباً چهارصد نفر بودند كه از مكّه به مدينه هجرت كرده و چون در مدينه خانه و كاشانه و آشنايانى نداشتند، در كنار مسجد پيامبر روى صُفّه (سكّوئى بزرگ) زندگى مى‌كردند و اينان هميشه براى جهاد در راه خدا

جلد 1 - صفحه 433

آماده بودند.

پیام ها

1- فقرا، در اموال اغنيا حقّى دارند. «للفقراء»

2- بايد به مجاهدان وكسانى كه به خاطر فعاليّت‌هاى سياسى براى مبارزه با طاغوت‌ها در محاصره‌ى زندان‌ها وتبعيدگاه‌ها قرار دارند ومهاجران بى‌پناه و همه كسانى كه در راه خدا دچار فقر شده وفرصت تلاش براى تأمين زندگى را ندارند، توجّه لازم صورت گيرد. «أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً …»

3- كسانى كه مى‌توانند با مسافرت و مهاجرت به نقطه‌اى ديگر زندگى خود را تأمين نمايند، نبايد منتظر انفاق مردم باشند. «لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ»

4- فقيران عفيف، پاكدامن وآبرودار، مورد ستايش خداوند هستند. «يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ»

5- فقراى گمنام و محترم، در اولويّت هستند. «تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ»

6- حتّى اگر ضرورتى پيش آمد، باز هم سؤالِ با اصرار از مردم نداشته باشيد.

«لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً» تكدّى‌گرى، ناپسند است.

7- شرط انصاف نيست كه گروهى خود و تمام هستى خود را فدا كرده و در محاصره قرار گيرند، ولى گروه ديگر حتّى از انفاق به آنان تنگ نظرى داشته باشند. «1» «لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا»

«1». بازنگرى اين آيه را كه تمام كردم، هنوز قلم را به زمين نگذاشته بودم كه شخصى وارد شد وروزنامه‌اى بدستم داد كه از سيماى فرزانگان مطلبى نوشته بود. ديدم كه با اين آيه بسيار سازگار است، لذا آنرا در پاورقى آوردم. آية اللّه ميرزا على آقا قاضى قدس سره استاد عرفان علامه طباطبايى قدس سره را در نجف اشرف ديدند كه از سبزى فروشى كاهوهاى پلاسيده ونامرغوب را خريدارى مى‌كند، از او پرسيدند: چرا اين كار را مى‌كنى؟ فرمود: اين مغازه‌دار شخص فقيرى است، مى‌خواهم به او كمك كنم، لكن ميل دارم كه هم آبرويش محفوظ بماند وهم به گرفتن مال بلا عوض عادت نكند! لذا اين كاهوها را از او مى‌خرم كه به نوايى برسد و براى من فرق زيادى ندارد كه كاهوى تازه مصرف كنم، يا كهنه.

تفسير نور(10جلدى)، ج‌1، ص: 434

پانویس

 تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی

 طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.

 صاحبان كشف الاسرار از عامه و روض الجنان و مجمع البيان از خاصه گويند: اين آيه درباره اصحاب صفه نازل شده چنان كه كلبى نيز از ابن عباس روايت كرده است و صاحب مجمع‌البيان بنا به نقل از امام باقر عليه‌السلام گويد: اينان چهارصد نفر بودند كه در مدينه جاى داشتند و داراى مكان مخصوصى نبودند و نيز داراى خويشاوند و قبيله اى هم نبودند كه به آن‌ها پناه ببرند و جاى آن‌ها در مساجد بود و در هر جنگى شركت مي‌كردند و مطيع دستورات پيامبر اسلام مى بودند و خداوند مردم را ترغيب فرمود كه از اينان نگهدارى نمايند.

 محمدباقر محقق،‌ نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شیخ طوسی و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 100.

منابع

تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم

اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌

تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول

تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم

برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش

تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

موسسه اهل‌البیت (ع)

🌼علامه طباطبایی(ره) برای طالبان معرفت می فرمود:

🔹️گرچه گوش نشینی، ملازم با معرفت نیست؛ ولی کسی که می خواهند اهل معرفت شود،

🔹️باید معاشرتش را با اهل غفلت واهل دنیا (دنیا طلبان) کم کند و فرش هر مجلسی نیا شد…

🔹️ همچنین برای کسی که می خواهد اهل معرفت شود، لازم است در خوردن (حلال) میانه رو باشد و افراط نکند؛ بلکه تا گرسنه نشده، سر سفره حاضر نشود و تا  اشتها دارد، دست از غذا خوردن بردارد و از لحاظ خواب و سخن گفتن نیز باید حد اعتدال را مراعات نماید.

💠درمحضرعلامه طباطبایی ره

​#همراه_باقرآن 

آیه 21 سوره روم

وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

و از نشانه های [قدرت و ربوبیت] او این است که برای شما از جنس خودتان همسرانی آفرید تا در کنارشان آرامش یابید و در میان شما دوستی و مهربانی قرار داد؛ یقیناً در این [کار شگفت انگیز] نشانه هایی است برای مردمی که می اندیشند،

ترجمه (مکارم شیرازی)

و باز یکی از آیات (لطف) او آن است که برای شما از جنس خودتان جفتی بیافرید که در کنار او آرامش یافته و با هم انس گیرید و میان شما رأفت و مهربانی برقرار فرمود. در این امر نیز برای مردم بافکرت ادله‌ای (از علم و حکمت حق) آشکار است.

معانی کلمات آیه

تسكنوا: سكون: آرام گرفتن بعد از حركت. به معنى آرامش باطن و الفت گرفتن نيز آمده است در لغت آمده: «سكن اليه: ارتاح» منظور از آن در آيه همين است.[۱]

تفسیر نور (محسن قرائتی)

تفسير نور(10جلدى)    ج‌7    188     سوره الروم، آيه 21 ….. ص : 188

وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ «21»

و از نشانه‌هاى او آن است كه از جنس خودتان همسرانى براى شما آفريد تا در كنار آنان آرامش يابيد و ميان شما و همسرانتان علاقه‌ى شديد و رحمت قرار داد؛ بى شك در اين (نعمت الهى،) براى گروهى كه مى‌انديشند نشانه‌هاى قطعى است.

جلد 7 - صفحه 189

نکته ها

ياد خداوند مايه‌ى آرامش دل و روح است، «بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» «1» و همسر مايه‌ى آرامش جسم و روان. «أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها» «2»

پیام ها

1- آفرينش، هدفدار است. «خَلَقَ لَكُمْ»

2- زن و مرد از يك جنس هستند. (بر خلاف پاره‌اى عقايد خرافى و تحقيرآميز كه زن را موجودى پست‌تر يا از جنس ديگر مى‌پندارند.) «مِنْ أَنْفُسِكُمْ»

3- همسر بايد عامل آرامش باشد نه مايه‌ى تشنّج و اضطراب. «لِتَسْكُنُوا إِلَيْها»

4- هدف از ازدواج، تنها ارضاى غريزه‌ى جنسى نيست، بلكه رسيدن به يك آرامش جسمى و روانى است. «لِتَسْكُنُوا إِلَيْها»

5- نقش همسر، آرام بخشى است. «لِتَسْكُنُوا إِلَيْها»

6- محبّت، هديه‌اى الهى است كه با مال و مقام و زيبايى به دست نمى‌آيد. «جَعَلَ» (مودّت و رحمت، هديه‌ى خدا به عروس و داماد است.)

7- هر كس با هر عملى كه آرامش و مودّت و رحمت خانواده را خدشه‌دار كند، از مدار الهى خارج و در خطّ شيطان است. جَعَلَ بَيْنَكُمْ‌ …

8- رابطه‌ى زن و مرد، بايد بر اساس مودّت و رحمت باشد. «مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً» (مودّت و رحمت، عامل بقا و تداوم آرامش در زندگى مشترك است.)

9- مودّت و رحمت، هر دو با هم كارساز است. (مودّت بدون رحمت و خدمت، به سردى كشيده مى‌شود و رحمت بدون مودّت نيز دوام ندارد.) «مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً»

10- تنها اهل فكر مى‌توانند به نقش سازنده‌ى ازدواج پى ببرند. «لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ»

«1». رعد، 28.

«2». روم، 21.

تفسير نور(10جلدى)، ج‌7، ص: 190

پانویس

 تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی ، ج‏8، ص: 188

منابع

تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم

اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌

تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول

تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم

برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش

تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

موسسه اهل‌البیت (ع)

​✅وفای_به_عهد

آیا در آنچه که به امام زمانمان عرض می‌کنیم و به ایشان ابراز محبت می‌کنیم، صادق هستیم؟

اگر به امام زمانمان عرض می‌کنیم «بأبی أنت و أمی و نفسی و أهلی و مالی و أسرتی» واقعا همین‌طور هستیم؟ 

واقعا حاضریم همه‌ی هستی‌‌مان را فدای امام زمانمان کنیم؟ 

آیا حاضريم همه چیز را از دست بدهیم ولی امام زمانمان را ولو یک لحظه از دست ندهیم؟

این عهدی بود که ما از روز اول بستیم. که در این دنیا عهدمان را فراموش نکنیم. حواسمان پرت نشود عهدمان را بشکنیم. 

یک وقتی بیاید که بی‌بی حضرت زهرا سلام‌اللّه‌علیها از ما سؤال می‌فرمایند شما با امامتان، با فرزند من چه کردید؟ 

اگر بگوییم: بی‌بی جان به عهدمان وفا کردیم، می‌فرمایند اگر وفا کردید چرا در بین شما غایب و مظلوم و غریب و تنها بود؟ 

چه جوابی داریم به ایشان بدهیم؟!

🌼استاد اخلاق حاج آقا زعفری زاده حفظه الله تعالی