صاحل الامر

​مرحوم آیت الله محمد تقی خاتمی نقل می کرد: 

✍حاج آقا رضا (آیت الله سید رضا موسوی زنجانی) در قم بود و از نزدیکان و شاگردان مرحوم شیخ عبدالکریم حائری یزدی بود. 

می‌گفت: روزی خادم حاج شیخ به من گفت که حاج شیخ غذای مقوی نمی‌خورند و حرف من و خانواده را گوش نمی‌کنند. اگر ممکن است شما به ایشان بگوئید که شما به تمامی مسلمین تعلق دارید نه فقط خودتان، لذا کمی ترغیب کنید که غذای اساسی و خوب بخورند حتی اعضای خانواده و خدمتگزاران هم حاضرند که از سهم خود بگذرند تا ایشان غذای خوب بخورد.

این در ذهن من بود تا اینکه روزی حدود ساعت ۳ بعد از ظهر به منزل حاج شیخ رفتم، ظاهرا جهیزیه دخترش را می‌بردند و ناهار وی به تاخیر افتاده بود.

دیدم ناهار عبارت است از پیاز، ماست و نان.

مرا که دید گفت آقا رضا بسم الله بفرمائید.

گفتم آقا چیز حسابی‌ای نیست که بفرمایم و شروع کردم به وعظ که شما متعلق به خود نیستید این چه غذایی است که می‌خورید و … . 

حاج شیخ فرمود: آقا رضا اگر می‌توانستم از این بیت‌المال به همه غذای خوب بخورانم شاید خودم هم می‌خوردم اما اکنون که نمی‌توانم، خودم به‌تنهایی چگونه بخورم؟ 

بعد از اندکی ایشان جمله‌ای دیگر افزودند که: آقا رضا! نمی‌دانم این ماست و پیاز واقعاً غذای لذیذی است یا من خیلی آن را دوست می‌دارم!

این مراقبه مرحوم شیخ زمانی بود که تمام گنجه های اتاق (خودم دیده بودم) پر از سکه و پول و برات بود …

ومرحوم آقای زنجانی هنگام نقل بغض گلویش رامیگرفت ومتاثر میشد …

┅────────────