صاحل الامر

​🔴 داستان‌های‌بحارالانوار 

 ذلت گناه و عزت طاعت 

یکی از خلفاء عباسی دل درد شدیدی داشت. بختیشوع که خود نصرانی، و از پزشکان ماهر آن عصر بود، برای معالجه به بالین آن خلیفه آمد و پس از معاینه، معجونی از دارو درست کرد و به خلیفه داد ولی خوب نشد بختیشوع که از معالجه او ناامید شده بود، گفت: 

آنچه مربوط به علم پزشکی بود، همین بود که انجام دادم. 

بنابراین درد تو با برنامه طبی، معالجه نمی یابد و ادامه دارد، مگر شخصی که دعایش مستجاب می‌شود، برای تو دعا کند. 

خلیفه به یکی از نگهبانان خود گفت: 

موسی بن جعفر را به اینجا بیاور.

او رفت و امام کاظم (علیه السلام) را آورد.

مأمور شنید که حضرت در بین راه مشغول راز و نیاز شد و دعایی خواند، همان دم درد خلیفه برطرف شد و شفا یافت. 

پس از آنکه امام (علیه السلام) به نزد خلیفه وارد شد، به امام گفت: 

تو را به حق جدت پیامبر مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) سوگند می‌دهم، بگو بدانم درباره من چه دعایی کردی؟ 

امام کاظم (علیه السلام) فرمود: 

گفتم: اللهم کما أریته ذل معصیته فأره عر طاعتی. خدایا! همان طور که نتیجه ذلت و خواری گناه خلیفه را به او نشان دادی، نتیجه عزت و شرافت اطاعت مرا نیز نشان بده.

آری، استجابت دعا و نیایش از آثار اطاعت و بندگی است، همچنان که ذلت و گرفتاری معمولا از آثار عصیان و گناه می‌باشد.

📚 بحارالانوار، ج ۴۸، ص ۱۴۰.

╭┅────────────┅╮