عمومی
🌷
مرحوم علامه آیت الله حسینی طهرانی رضواناللهتعالیعلیه توبۀ بشر را اینطور نقل می کنند:
حضرت امام کاظم علیهالسّلام از خانه بِشْرِ حافى در بغداد عبور میکردند،
که صداى غنا و رقص و نى به گوش حضرت رسید،
در این حال کنیزى از منزل خارج شد. حضرت به او فرمودند:
« یَا جَارِیَةُ! صَاحِبُ هَذَا الدَّارِ حُرٌّ أَمْ عَبْدٌ؟! فَقَالَتْ: بَلْ حُرٌّ.
فَقَالَ عَلَیْهِ السَّلامُ: صَدَقْتِ؛ لَوْ کَانَ عَبْدًا خَافَ مِنْ مَوْلَاه ؛
! مالک این خانه آزاد است یا بنده؟! گفت: آزاد است»
حضرت کاظم علیهالسّلام گفت:
راست گفتى؛
اگر بنده بود، از آقاى خود مىترسید
و چنین کارى نمىکرد.»
آن کنیز چون بازگشت،
آقاى وى که بر سر سفره شراب بود گفت:
چرا دیر برگشتى؟!
کنیز گفت:
مردى با من چنین و چنان گفت. بشر در این حال فوراً با پاى برهنه (حافیاً) از منزل بیرون شد
تا حضرت امام کاظم علیه السّلام را دیدار کرد،
و عذر خواهى نمود و گریست،
و از کردارش و عملش شرمنده شد،
و بر دست آن حضرت توبه نمود.
✍ نور ملكوت قرآن، علامه آیتالله حسینی طهرانی، ج ۳ ص ۲۸۱
┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄