صاحل الامر

​💌 #می‌نویسم_برای_پدر_شهیدم 

زنی با پرچمی در دست

🔰 تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای پس از شهادت #آقاجان ما، شهید سیدعلی خامنه‌ای و دفاع مقدس ملت ایران در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ اسفند ۱۴۰۴، فروردین ١۴٠۵

🔻 نخل‌ تقی را‌ می‌شناسی؟ همان که نزدیک عسلویه است و بازارهای محصولات خارجی‌اش معروف است. همان که خیلی‌ها را برای تجارت و سوغات سمت خودش کشانده و اسم در کرده است. اسفند بهترین وقت سفر به عسلویه و جنوب است اما جنگ است و دشمن پالایشگاه عسلویه را هدف گرفته است. عکس‌های سال ٩۶ را نگاه‌ می‌کنم. زن‌های هنرمند و صنایع دستی عسلویه طرفداران خودش را دارد. من هم قبلا نمی‌دانستم اصلاً فکر نمی‌کردم در عسلویه خانواده زندگی کنند اما بعد از سفرم، عاشق این شهر شدم و شیفته‌ی زندگیِ جاری در این شهر و زنانی که به این مکان صنعتی روح داده و دل مردان‌مان را گرم کرده بودند تا اقتصاد کشورمان را بچرخانند. 

🔻 این بار یک زن، تنها، در شبی تاریک، وقتی هوا پر از غبار است و سه پالایشگاه در آتش‌ می‌سوزند، پرچم بزرگش را دست گرفته و از نخل تقی به سمت عسلویه‌ می‌رود. زن‌ها معمولاً پرچم را بالای سر نگاه‌ می‌دارند. صاف با حرکت ملایم. اما این زن، به روش مردها پرچم را نیم‌دایره‌ می‌چرخاند و‌ میان‌داری‌ می‌کند. زن با صدایی که رساست و نمی‌لرزد حرف‌ می‌زند: «ما فرزندان سیدعلی هستیم، زن، مرد، کودک و جوان تا آخرین لحظه‌ می‌ایستیم» ریشه و نسب‌ها مهم است. برای همین است زن تاکید‌ می‌کند ما فرزندان سیدعلی هستیم. یعنی نمی‌ترسیم، یعنی هراس نداریم. مادرها و زن‌ها اختیاردار بچه‌ها و خانه‌اند. به همین دلیل زن تأکید ‌می‌کند فرزندان و کودک و جوان تا آخرین لحظه‌ می‌ایستیم. 

🔻 عسلویه فقط شهر تأسیسات صنعتی و پروژه‌های نفت و گاز به همراه بازارها و گردشگری نیست. عسلویه شهر شیرزنانی است که به جای مویه، راه‌ می‌افتند و پرچم را بالا نگه‌ می‌دارند. نخل‌ تقی را فقط به بازارهایش نمی‌شناسم، به نخل‌های تنومندش و به زنان قهرمانش به ذهن‌ می‌سپارم. تا این قهرمانان هستند، پرچم ما بالاست و ایران ما سرفراز.

✍🏻 مرضیه نفری