صاحل الامر

​همراه با قرآن 

آیه 13 سوره سبأ

يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ ۚ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا ۚ وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ

ترجمه (مکارم شیرازی)

آن دیوان بر او هر چه می‌خواست از (کاخ و عمارات و) معابد عالی و نقوش و تمثالها و ظروف بزرگ مانند حوضها و دیگهای عظیم که بر زمین کار گذاشته بودی همه را می‌ساختند. (و گفتیم که) ای آل داود شما شکر و ستایش خدا به جای آرید و (هر چند) از بندگان من عدّه قلیلی شکر گزارند.

معانی کلمات آیه

محاريب: حرب: جنگ. محراب مسجد را از آن محراب گفته‌‏اند كه محل جنگ با شيطان است. محاريب را در آيه مساجد و كاخها گفته‏‌اند.

تماثيل: جمع تمثال به معنى مجسمه‏‌هاست. از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه نقل شده. منظور مجسمه درختان و امثال آنست.

جفان: كاسه‏‌ها. مفرد آن جفنه است، راغب گويد: مخصوص ظرف طعام است.

جواب: حوضها. مفرد آن جابيه است آن از ماده جبى به معنى جمع كردن مى‏‌باشد گويند: «جبيت الماء فى الحوض».

قدور: ديگ‏ها. مفرد آن قدر است. راغب گويد: اسم ظرفى است كه در آن گوشت مى‏‌پزند.

راسيات: ثابتها. مفرد آن راسيه است. رسو: ثبوت و رسوخ «رسا الشي‏ء يرسو: ثبت».[۱]

تفسیر نور (محسن قرائتی)

يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ مِنْ مَحارِيبَ وَ تَماثِيلَ وَ جِفانٍ كَالْجَوابِ وَ قُدُورٍ راسِياتٍ اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُكْراً وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ «13»

جنّيان، هر چه را كه سليمان مى‌خواست از محراب و تمثال و ظروف بزرگ مانند حوضچه و ديگ‌هاى ثابت برايش مى‌ساختند. اى خاندان داوود! شكر (اين همه نعمت را) بجا آوريد. امّا اندكى از بندگان من سپاسگزارند.

نکته ها

«مَحارِيبَ» جمع «محراب» يا به معناى محل عبادت است و يا به معناى محلّ حرب و جنگ، زيرا بر بالاى قصرها، جايگاه مخصوصى براى دفاع ساخته مى‌شد. «1»

«تَماثِيلَ» جمع تمثال به معناى مجسّمه است. شايد مراد ساخت اشياى زينتى همانند اشياى طبيعى باشد. چنانكه در روايتى از امام باقر عليه السلام آمده است، مراد از تماثيل، مجسّمه‌ى درختان و گياهان است، نه انسان و حيوان. «2» «جفان» جمع «جفيه»، ظرف‌هاى بسيار بزرگ را گويند كه مثل حوض است. «جَواب» جمع «جابيه»، به معناى حوض است. «قدور» جمع «قِدر» به معناى ديگ است. «راسيات» جمع «راسية» به معناى ثابت است.

بسيارى از مردم شكر مى‌كنند و شاكر هستند، امّا شكور كم است، يعنى كسى كه همواره شكرگزار باشد. «قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ»

سليمان و نعمت‌ها

1. در برابر نعمت‌ها، از خداوند توفيق شكرگزارى خواست. «رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ» «3»*

2. نعمت‌ها را وسيله‌ى آزمايش مى‌دانست. «هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ» «4»

3. جذب هداياى بيگانگان نشد. «أَ تُمِدُّونَنِ بِمالٍ» «5»

4. از فهم علمى مخصوص برخوردار بود. «فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ» «6»

«1». تفسير راهنما.

«2». تفسير الميزان.

«3». احقاف، 15.

«4». نمل، 40.

«5». نمل، 36.

«6». انبياء، 79.

جلد 7 - صفحه 429

5. با زبان پرندگان آشنا بود. «عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ» «1»

6. از لشكريانش سان مى‌ديد. «وَ حُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ» «2»

7. پرندگان در خدمت او بودند. «وَ تَفَقَّدَ الطَّيْرَ» «3»

8. از همه‌ى امكانات براى تبليغ دين استفاده مى‌كرد. (فرستادن نامه به وسيله‌ى پرنده) «اذْهَبْ بِكِتابِي هذا» «4»

9. دست اندركاران او، طىّ‌الارض داشتند. «قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ» «5»

10. حكومت بى نظير داشت. «هَبْ لِي مُلْكاً لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ» «6»

11. به حسن عاقبت و مقام والا نزد خداوند رسيد. «وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى‌ وَ حُسْنَ مَآبٍ» «7»*

12. جنّ در خدمت او بود. «وَ الشَّياطِينَ كُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ» «8»

پیام ها

1- جنّ، موجودى است هنرمند و صنعتگر. يَعْمَلُونَ لَهُ‌ … مَحارِيبَ وَ تَماثِيلَ‌

2- كارگر بايد زير نظر كارفرما باشد. «يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ»

3- به معنويّات، قبل از مادّيات توجّه كنيد. «مَحارِيبَ» قبل از «تَماثِيلَ» آمده است.

4- مسگرى و ريخته‌گرى، سابقه‌اى بس طولانى دارد. (تهيه ظروف از مس گداخته در زمان حضرت سليمان بوده است.) «جِفانٍ»

5- امكانات بايد زمينه‌ى سپاسگزارى از خداوند باشد. «اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُكْراً»

6- شكر، تنها با زبان نيست بلكه يك عمل است. اعْمَلُوا … شُكْراً

«1». نمل، 16.

«2». نمل، 17.

«3». نمل، 20.

«4». نمل، 28.

«5». نمل، 40.

«6». ص، 35.

«7». ص، 25.

«8». ص، 37.

تفسير نور(10جلدى)، ج‌7، ص: 430

پانویس

 تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی ، ج‏8، ص: 416

منابع

تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم

اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌

تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول

تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم

برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش

تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

موسسه اهل‌البیت (ع)