صاحل الامر

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ؛

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﮯ ﻭ ﻧﺸﻮﺩ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺮﻗﮯ ﺑﯿﻦ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯﺕ ﻧﺒﺎﺷﺪ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺟﺎ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ

‎ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﻭ ﺑﮧ ﺁﺳﻤﺎﻥ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺁﺭﺯﻭﯾﺖ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﺷﮏ ﺷﻮﺩ ﺩﺭﯾﺎ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺒﺎﺭﮮ ﺑﺮﺍﯾﺶ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﺭﺩ ﺷﻮﺩ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺟﺎﮮ ﺯﺧﻤﺶ ﺑﺎﻗﮯ ﺑﻤﺎﻧﺪ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﮯ ﻭ ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺗﮯ ﺗﻠﺦ ﻏﺮﻭﺏ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ

‎ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﮯ

‎ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﻫﺮﭼﮧ ﻣﮯﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮﺕ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ

‎ﺗﻮ ﺍﻣﺎ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻦ؛

‎ﺗﻮ ” ﺧﺪﺍﯾﺖ ” ﺭﺍ ﺩﺍﺭﮮ …

‎"ﺧﺪﺍﯾﮯ ﮐﮧ ﭼﻮﺑﺶ ﺻﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ “