صاحل الامر

​﷽

عطیۀ الهی 

در روایتی از امام باقر عليه السلام این طور تعبیر شده است: «إِنَّ اللهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى أَعْطَى الْمُؤْمِنَ ثَلَاثَ خِصَالٍ»(١)؛ 

سه چیزبرای مؤمن،عطیّه ی الهی است: «الْعِزَّ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ»؛ 

اوّل اینکه خداوند، مؤمن رادردنیاوآخرت عزیز کرده است. 

«وَ الْفَلْجَ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ»؛ 

دوم، اینکه رستگاری دنیا و آخرت از آنِ مؤمن است. 

«وَ الْمَهَابَةَ فِی صُدُورِ الظَّالِمِینَ»؛ 

وآخراینکه مؤمن یک نوع هیبت وبزرگی در دل ستمگران دارد. 

همۀ این ها«عطیةٌ الهیة»است. تو باید از این موهبت الهی پاسداری کنی؛ 

لذا مؤمن حقّ ندارد کاری کند که از نظر ظاهری، عزّت الهیّه اش راخدشه دار کند و او را از چشم مردم بیندازد؛ 

لذا کارهای سبک کننده و دونِ شأن، شایستۀ مؤمن نیست. 

به تعبیر دیگرمؤمن بایدسنگین و رنگین باشد تا در چشم دیگران کوچک نشود. این بحث دربارۀ عزّت، ازنظر درونی بود.

(١) الکافی، ج ٨، ص ٢٣٤

کتاب سلوک عاشورایی، منزل هفتم

عزت و ذلت

ايت الله حاج آقا مجتبی تهرانی(ره)