صاحل الامر

? پيامبر صلى الله عليه و آله  فرمودند :
? ألا اُخْبِرُكُمْ بِاَشبَهِكُم بى؟ قَالوا: بَلى يا رَسولَ اللّه. قالَ: اَحسَنُكُم خُلقا وَ اَليَنُكُم كَنَفا وَ اَبَرُّكُم بِقَرَابَتِهِ وَ اَشَدُّكُم حُبّا لاِخوانِهِ فى دينِهِ وَ اَصبَرُكُم عَلَى الحَقِّ وَ اَكظَمُكُم لِلغَيظِ وَ اَحسَنُكُم عَفْوا وَ اَشَدُّكُم مِن نَفْسِهِ اِنْصافا فِى الرِّضا وَ الْغَضَبِ؛
? آيا شما را از شبيه ترينتان به خودم با خبر نسازم؟ گفتند: آرى اى رسول خدا! فرمودند: هر كس خوش اخلاق تر، نرم خوتر، به خويشانش نيكوكارتر، نسبت به برادران دينى اش دوست دارتر، بر حق شكيباتر، خشم را فروخورنده تر و با گذشت تر و در خرسندى و خشم با انصاف  تر باشد.
?كافى(ط-الاسلامیه) ج 2، ص 240 و 241

?صلوات در روز عید مبعث
?حسن بن راشد گفت: به امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم: «آیا غیر از اعیاد مشهوره، عید دیگری نیز هست؟» 
?فرمود : شریف ترین و کامل تر از همه آن ها روزی است که رسول خدا صلی الله علیه و آله مبعوث گردید.
?عرض کردم: «آن روز، کدام روز بود؟»
? فرمود: «آن روز شنبه بیست و هفتم ماه رجب بود.» عرض کردم: «در آن روز، چه عملی باید به جای آورد؟»

?فرمود: روزه می گیری و صلوات بسیار بر محمد و آل محمد می فرستی.
?کافی،ج ۴ ص۱۴۹

​?رهبرمعظم انقلاب: صرف اینکه بنشینیم، بگوئیم آیه‌ای نازل شد و جبرئیلی آمد و پیغمبر مبعوث به رسالت شد و خوشحال بشویم که کی ایمان آورد و کی ایمان نیاورد، مسئله‌ای را حل نمیکند.
♦️مسئله این است که ما باید از این حادثه - که مادر همه‌ی حوادث دوران حیات مبارک پیغمبر است - درس بگیریم. همه‌ی این بیست‌وسه سال #درس است.
♦️من یک وقت به بعضی دوستان گفتم زندگی پیغمبر را میلی متری باید مطالعه کرد. هر لحظه‌ی این زندگی یک حادثه است؛ یک درس است…
♦️ #جوانهای_ما بروند تاریخ زندگی پیغمبر را از منابع محکم و مستند بخوانند و ببینند چه اتفاقی افتاده است.
‌

​?ابتلائات و امتحانات رسول خدا صلّی الله علیه وآله?
علّامه آیت الله حاج سیّدمحمّدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه
?بايد دانست كه اين صفات الهى و اين كمالات نفسانى و اين قدرت ربّانى، مجّانى به آن حضرت داده نشده است بلكه به مجازات (در مقایل) ابتلائات وامتحانات عجيب بوده است كه هيچ يک از پيغمبران به اين حدّ اذيّت و آزار نشدند.
?يكايک از ابتلائات پيغمبران در وجود مقدّس رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم جمع بود لذا فرمود: مَا اوذِىَ نَبِىُّ مِثْلَ ما اوذيتُ «هيچ پيامبرى بمانند من اذيّت نشده.» 
? «امام شناسی» ج ۴ ص ۶۳ با کمی تلخیص

​پیامبراعظم(ص) این گونه بوده اند، ماچگونه ایم؟
پیامبر از هیچ کس مدح و ستایشی را نمی پذیرفت.
هرگاه بر جمعی وارد می شد هر جا که خالی بود، می نشست.
خوشرو، بشاش و نرم و ملایم بود.
خزانه دار زبان خود بود، مگر آنجا که ضرورت ایجاب می کرد.
خود به بازار می رفت و وسایل خریداری شده را به خانه می برد.
اگر کسی با او سخن می گفت با همه وجودش گوش می کرد.
اگر با کسی مصافحه می کرد، همیشه بعد از طرف، دست خود را می کشید.
به صله رحم اهمیت زیاد می داد.
در سلام دادن بر دیگران پیشی می گرفت.
همگان به او دسترسی داشتند و خود را از دیگران پنهان نمی ساخت.
هرگاه کسی از یاران خود را غمگین می دید با شوخی و مزاح او را شاد می کرد.
در میان جمع، نگاه خود را میان اصحاب خود تقسیم می کرد.
هرگز پاهای مبارک خود را در میان یاران دراز ننمود.
با مردم براساس فهم و شعورشان سخن می گفت.
هرگاه یکی از برادران مومن خود را سه روز نمی دید، از حال او جویا می شد.
هیچ فردی را مذمت و بدگویی نمی فرمود.
اسرار هیچ کس را جویا نمی شد.
در حق مردم پدری می فرمود و همگان در نظرش یکسان بودند.
آن حضرت مشتاقانه وقت نماز را انتظار می کشید و هرگز از نماز خسته نمی شد.
خشم را جز در مواردی که حرمت حق زیر پا گذاشته نمی شد، نمی شناخت.
در امور مهم با یاران خود به مشورت می پرداخت.
خنده او تبسم بود.
همسایه را فراوان سفارش می کرد.
خود پیراهنش را می دوخت و کفشش را وصله می کرد.
به زیارت اهل قبور می رفت و از بیماران عیادت می کرد.
با تهیدستان دوست و نزدیک بود و حاجت آنان را برآورده می ساخت.
برترین مردم نزد آن حضرت کسانی بودند که تقوایشان بیشتر بود.
بزرگ هر طایفه ای را احترام می نمود.
وضع مردم را از مردم جویا می شد.
در تحرکات نظامی تیزبین بود و تحرکات نظامی ایشان در نهایت پنهانی صورت می گرفت.
هنگامی که به حریم حق تجاوز صورت می گرفت، هیچ چیز خشم او را فرو نمی نشاند تا این که آن را یاری نماید.
هنگام خروج از منزل می فرمود: بنام خدا، توکل کردم به خدا….
پاسدار اسلام :: مرداد 1385، شماره 296