صاحل الامر

​? من ایرانی ام، چرا لباس خارجی❓
? دوتایی رفته بودند بازار. پدر بود دیگر، دلش می‌خواست بهترین‌ها را تن پسرش بیند. اما نظر پدر و پسر زمین تا آسمان فرق داشت. عبدالله بین آن همه لباس، دست گذاشت روی یک پیراهن ساده. 
? هرچه بابا گفت «این خوب نیست و به جاش این خارجی رو بردار.» قبول نکرد. گفت «من ایرانی‌ام. دوست دارم لباس ایرانی بپوشم.»?

?خاطره از شهید عبدالله فلاحی

​?پاسخ به #شایعه «دو حدیث از پیامبر(ص) در آداب ماه صفر!»

⛔️متن شایعه⛔️

1. عبارت “سبحان الله یا فارج…” دعایی با سند مشخص نیست و ادعا در مورد انتشار آن و رفع گرفتاری منتشر کننده از طرف پیامبر(ص) کذب و فاقد اعتبار است!
2. عبارت “پیغمبر قسم یادکرد اگر میان پیروان ماطالب حاجتی باشد…” حدیث نیست و به دروغ در متن شایعه به پیامبر(ص) منتسب شده و در هیچ منبع معتبری وجود ندارد.
3. اصل واقعه حدیث کساء و نزول آیه تطهیر، بنا بر اتّفاق شیعه و سنّى، امرى قطعى و روشن است اما حدیثى که تحت عنوان «حدیث کساء» به نقل از حضرت فاطمه زهرا (س) در برخى کتاب ها آورده شده، قابل اعتماد نبوده و سند معتبرى ندارد.
4. البته از آنجا كه محتواى حدیث اشكال خاصّى ندارد و بعضى از علما به قرائت آن اهمیّت مى دادند و با توجه به «احادیث من بلغ» مى توان آن را به «قصد رجا» و به امید برآورده شدن حاجات خواند.
5. دروغ از گناهان کبیره است و دروغ بستن بر دیگران از زشت‌ترین انواع آن. زشتى افترا بستگى به شأن کسى که مورد اتّهام قرار گرفته دارد. لذا دروغ بستن بر خدا و پیامبر(ص)، از بدترین گناهان کبیره است.
6. این قبیل پیامها انجام برخی اعمال را توصیه کرده و وعده گشایش و برکات خاصی را از قول بزرگان دین می دهند تا با عدم تحقق آن وعده، در ایمان مخاطبین به آداب و دستورات دینی تزلزل ایجاد کنند!

​✍یڪ دنیا‌حرف‌در‌این‌جملہ‌است:
براے رسیدن به ڪبریا باید:

⇜‌نہ ڪبر داشت

⇜نہ ‌ریا داشت 
شهدا‌ خالص‌ و‌ متواضع ‌بودند

وبہ عرش ‌ڪبریایے ‌پا نهادند.

​?برکات جنگ
♦️امام خمینی (ره):هر روز ما در جنگ برکتی داشته ایم که در همه صحنه ها از آن بهره جسته ایم. ما انقلابمان را در جنگ به جهان صادر نموده ایم، ما مظلومیت خویش و ستم متجاوزان را در جنگ ثابت نموده ایم، ما در جنگ پرده از چهره تزویر جهانخواران کنار زدیم، ما در جنگ دوستان و دشمنانمان را شناخته ایم، ما در جنگ به این نتیجه رسیده ایم که باید روی پای خودمان بایستیم
?صحیفه نور،جلد 21،صفحه 94