صاحل الامر

​📣 «#صدای_ایران»؛

سوغات آمریکا؛ یک چمدان کودتا

🖼 #سرمقاله پنجاه و نهمین شماره روزنامه به مناسبت سالروز واقعه کودتای ۲۸ مرداد👇

🔹 امروز سالروز رخدادی در تاریخ معاصر ایران است که نباید و نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت؛ کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ که دولت وقت ایران را سرنگون کرد و شاه فراری را دوباره بر تخت نشاند. دولتی که نفت را از چنگ انگلیسی‌ها درآورده بود و در برابر فشار و تهدیدهای لندن، به آمریکا اعتماد کرد و به آن پناه برد. پاسخ آمریکایی‌ها به ساده‌اندیشی دولت وقت، خیانتی تمام‌عیار بود که برای ایران و ایرانیان، هزینه‌ای سنگین و درازمدت داشت.

🔹 آمریکا دولتی را در ایران سرنگون کرد که نه داعیه اسلام داشت و نه «مرگ بر آمریکا» می‌گفت و نه انقلابی بود و نه دنبال نفوذ منطقه‌ای و نه هیچکدام از بهانه‌هایی که امروز برای دشمنی با ایران به آن متوسل می‌شوند. نه‌تنها چنین بهانه‌هایی وجود نداشت، بلکه حتی دولت وقت قصد تکیه بر آمریکا را داشت! اما منافع آن زمان آمریکا اقتضا می‌کرد که حتی چنین دولتی هم سرنگون شود و بر ایران حکومت نکند و با سلطنتی جایگزین شود که دربست نوکر و مطیع آنها باشد و از صدر تا ذیل سیاست‌های کاخ سفید را پیش ببرد و منافع غرب را تضمین و تأمین کند.

🔹 آمریکا چند دهه با انواع و اقسام ترفندهای رنگارنگ کوشید این واقعیت‌ها و درس‌های ماندگار تاریخ معاصر را دفن و خود را در چشم و ذهن ایرانیان بزک کند. مدعی بود که با ایران دشمنی ندارد و آنچه میان دو کشور در جریان است، محصول سیاست‌ها و رفتار جمهوری اسلامی ایران است و برای اثرگذاری بر افکار عمومی، تسخیر لانه جاسوسی در سال ۱۳۵۸ را نقطه شروع اصطکاک و خصومت میان تهران و واشینگتن معرفی می‌کرد. دشمنی خود با ایران را توهم می‌خواند و در این مسیر فریبکارانه از چیدن سفره هفت‌سین و ارسال پیام نوروزی و برپایی سیرک‌هایی از این دست نیز نمی‌گذشت.

🔹 جنگ تحمیلی اخیر که رژیم صهیونیستی به‌نیابت از آمریکا علیه ایران به راه انداخت و آمریکا خود علناً در آن شرکت جست، تمام رشته‌های آنان در این زمینه را پنبه کرد و غبار را از جلوی چشم افکار عمومی کنار زد و یک بار دیگر ماهیت واقعی آنان را تمام‌وکمال آشکار کرد و نشان داد آمریکای ۱۴۰۴ همان آمریکای ۱۳۳۲ است و اگر بتواند، از هر ابزاری برای تسلیم دوباره ایران و تسلط بر آن استفاده می‌کند.

🔹 آمریکا عوض نشده است اما ایران، دیگر ایرانِ آن دوران نیست که بتوانند مانند تابستان سال ۱۳۲۰ آن را اشغال کنند و درباره سرنوشت کشور تصمیم بگیرند؛ حاکمی که فقط برای مردمش قلدر بود را بفرستند آنسوی دنیا به تبعید، و پسر وابسته‌تر را بر کرسی حکومت بنشانند. و یا مانند تابستان سال ۱۳۳۲ با چمدانی دلار و یک مشت اراذل‌واوباش سرنوشت ملتی را عوض کنند. مشکل آمریکایی‌ها این است که هنوز هم خواب آن ایران را می‌بینند و پنبه‌دانه می‌جوند.

🖼 روزنامه #صدای_ایران

​✍️ مظلوم مقتدر چو تو چشم زمان ندید

📢  به مناسبت دهه سوم ماه صفر و ایام شهادت حضرت امام حسن علیه‌السلام

▪️ای از بهار، باغ نگاهت بهارتر

از فرش، عرش در قدمت خاکسارتر

▪️شبنم ز پاکی تو به گلبرگ‌ها نوشت

گل پیش روی توست ز هر خار خوارتر

▪️باران کَرَم نمود و ترنم‌کنان سرود

کز هرچه ابر، دست تو گوهرنثارتر

▪️در قاب قلب، عکس به جز هشت و چهار نیست

وز هرچه یادگار، شده ماندگارتر

▪️نامت حَسن ولیک به هر حُسن احسنی

ناورده دستِ صُنع ز تو شاهکارتر

▪️زخم زبان ز دوست فزون‌تر ز دشمنان

آیینه‌ای نبود ز تو بی‌غبارتر

▪️آتش‌بس است و بس برِ دشمن سکوت تو

ورنه نبود کس زتو بااقتدارتر

▪️تنهاترین امامِ حسن بر حسین هم

بودی گزین و از همگان حق‌گزارتر

▪️مظلوم مقتدر چو تو چشم زمان ندید

نستوه و مثل کوه، وزان استوارتر

▪️باشد یکی قیامِ حسین و قعودِ تو

گشتی پیاده تا که شود او سوارتر

▪️تو با صَلاح رفتی و او با سِلاح رفت

تیغی دو دم گذاشت علی، ذوالفقارتر

👈آقای علی انسانی؛

 ۱۴۰۳/۰۱/۰۶ 

​✅آیا از نعمت نماز تشکر می کنیم؟!

✍امام رضا (علیه السلام) می فرمایند:

حداقلِ تشکر بنده از خداوند برای توفیق خواندنِ نماز واجبش این است که در سجده بعد از نماز بگوید : شُكْراً لِلَّه،ِ شُكْراً لِلَّه،ِ شُكْراً لِلَّهِ

 از حضرت سؤال شد که معنای این گفته چیست؟ فرمود: با این سجده می‏گوید این تشکر من است از خدا به جهت اینکه موفقم کرد تا به خدمتش برسم و نماز واجب را به‏ جای آورم. 

 🍃📿

​✅آیت الله محمدتقی بهجت:

آیا امروز برای رفع بلاها غیر از تضرعات و دعای صادق همراه با دعا وتوسل راه دیگری داریم؟!

مسلمانان برادران و خواهران ما در زیر آتش دشمن در چه حالی هستند و ما در چه حالی؟!

آیا رواست که چنین بی‌تفاوت و غیر مضطرب باشیم؟!

📚کتاب در محضر بهجت، ج۲، ص۴۰

 🍃📿

​همراه با قرآن 

آیه 40 سوره حج

الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا ۗ وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ

همانان که به ناحق از خانه هایشان اخراج شدند [و گناه و جرمی نداشتند] جز اینکه می گفتند: پروردگار ما خداست و اگر خدا برخی از مردم را به وسیله برخی دیگر دفع نمی کرد، همانا صومعه ها و کلیساها و کنیسه ها و مسجدهایی که در آنها بسیار نام خدا ذکر می شود به شدت ویران می شدند؛ و قطعاً خدا به کسانی که [دین] او را یاری می دهند یاری می رساند؛ مسلماً خدا نیرومند و توانای شکست ناپذیر است.

ترجمه (مکارم شیرازی)

آن مؤمنانی که به ناحق از خانه‌هاشان آواره شده (و جرمی نداشتند) جز آنکه می‌گفتند: پروردگار ما خدای یکتاست. و اگر خدا (رخصت جنگ ندهد و) دفع شر بعضی از مردم را به بعض دیگر نکند همانا صومعه‌ها و دیرها و کنشت‌ها و مساجدی که در آن (نماز و) ذکر خدا بسیار می‌شود همه خراب و ویران شود. و هر که خدا را یاری کند البته خدا او را یاری خواهد کرد، که خدا را منتهای اقتدار و توانایی است.

معانی کلمات آیه

صوامع: جمع صومعه، به معنى دير است، راهبان نصارى آن را در صحراها مى‏‌ساخته و در آن عزلت گزيده و عبادت مى‏‌كردند، راغب گويد صومعه هر بنائى است كه سقف آن به صورت گنبد بوده باشد، آن فقط يك بار در قرآن آمده است.

بيع: (بر وزن عنب) كليساها. مفرد آن بيعه است، صحاح و قاموس و اقرب گويد: آن معبد نصارى است، طبرسى فرموده: بيع معابد نصارى است در شهرها، صوامع معبد آنهاست در صحراها.

صلوات: (بر وزن نفرات) معابد يهود (كنشتها) مفرد آن صلوة است، زمخشرى گويد: اين تسميه براى نماز خواندن در آن است، به قولى در زبان عبرى «صلوثا» بوده و معرب شده است.[۱]

نزول

محمد بن یعقوب کلینى بعد از چهار واسطه از سلام بن مستنیر، او از امام باقر علیه‌السلام نقل نماید که فرمود: این آیه درباره رسول خدا صلى الله علیه و آله و على علیه‌السلام و جعفر بن ابى‌طالب و حمزه نازل شده و از آن‌ها به حسین بن على علیه‌السلام کشانیده شد و نیز بعد از پنج واسطه از امام باقر علیه‌السلام و ایشان از پدر بزرگوارش عین این حدیث نقل گردیده است.[۲]

تفسیر نور (محسن قرائتی)

الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ «40»

(مظلومان مورد تهاجم،) كسانى هستند كه به ناحق از خانه و كاشانه‌ى خود رانده شدند (و گناهى نداشتند) جز اين كه مى‌گفتند: پروردگار ما خداى يكتا است و اگر خداوند (ظلم و تجاوز) بعضى از مردم را به وسيله‌ى بعضى ديگر دفع نكند، صومعه‌ها و كنيسه‌ها و كليساها و مساجدى كه نام خداوند در آنها بسيار برده مى‌شود ويران مى‌گردد، و قطعاً خداوند كسى كه (دين) او را يارى كند، يارى مى‌دهد، همانا خداوند نيرومند شكست ناپذير است.

نکته ها

كلمه‌ى‌ «صَوامِعُ» جمع «صومعه» به معناى دِير و محل عبادت و رياضت راهبان در بيابان‌ها و غارهاست. كلمه‌ى‌ «بِيَعٌ» جمع «بيعه»، محل عبادت مسيحيان است و كلمه‌ى‌ «صَلَواتٌ» جمع «صلاة»، همان كنيسه و محل عبادت يهوديان است.

خرابى مسجد يعنى: محو اتّحاد و تشكّل، قطع رابطه با امام عادل، فراموشى فقرا، عدم آگاهى از اوضاع و غفلت از خدا و لذا اگر دشمن بتواند، اوّل اين مراكز را قلع و قمع مى‌كند.

لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ‌ …

پیام ها

1- آوارگى از وطن روشن‌ترين نمونه مظلوميّت است. ظُلِمُوا … الَّذِينَ أُخْرِجُوا

جلد 6 - صفحه 50

2- علاقه به وطن، حقّ طبيعى انسان واخراج از وطن، سلب اين حقّ و سبب ظلم است. «أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ»

3- در قرآن، تبعيد مفسدين‌فى‌الارض حقّ وتبعيد مؤمنان ناحقّ است. «بِغَيْرِ حَقٍّ»

4- ديندارى، سختى و ناگوارى دارد. أُخْرِجُوا … إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ‌

5- مؤمنان، وسيله‌ى تحقّق اراده‌ى الهى‌اند. «دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ» (دفاع از خداوند است ولى بدست مؤمنين)

6- براى حفظ مراكز دينى، گاهى بايد خون داد. دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ‌ …

7- آنچه مهم است، دفاع از حريم مساجد است، خواه با جنگ باشد و وخواه با قلم و بيان و يا برنامه‌هاى ديگر. دَفْعُ اللَّهِ‌ …

8- مهم‌ترين برنامه‌ى دشمن، نابودى مراكز دينى بيدار كننده است. «لَهُدِّمَتْ» (معابد، نشانه‌ى حضور دين در جامعه است).

9- نام عبادتگاه مهم نيست، كفّار و متجاوزين با ياد خدا و راه او به هر شكل و در هر كجا كه باشد مخالفند. «صَوامِعُ‌- بِيَعٌ‌- صَلَواتٌ‌- مَساجِدُ»

10- ياد خدا هدف اصلى و روح اعمال در مراكز دينى است. «يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ»

11- مساجدى مورد ستايش قرآن است كه در آنها از خداوند بسيار ياد شود و به حداقل اكتفا نشود. «كَثِيراً» (در هر مكانى كه بيشتر ياد او شود، مقدّس‌تر است)

12- امداد و نصرت الهى، بعد از حركت و تلاش ماست. «لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ»

پانویس

 تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج‏7، ص53

 البرهان فی تفسیر القرآن و تفسیر على بن ابراهیم.

منابع

تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم

اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌

تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول

تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم

برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش

تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

موسسه اهل‌البیت (ع)