صاحل الامر

​✍امام محمد باقر ( ع) فرمودند:

🔹️هر کس خوش نيت باشد، 

🔹️روزی‌اش افزايش می‌يابد ..

🔹️و هر كس با خانواده‌اش‌ خوشرفتار 

🔹️باشد، بر عمرش افزوده می‌گردد ..

🔹️هر كس بر خدا توكل كند، 

🔹️مغلوب نمی‌شود ..

🔹️و هر كس از گناه به خدا پناه برد، 

🔹️شكست نمی‌خورد ..

 🔹️افزايش نعمت از جانب خداوند

 🔹️قطع نمی‌شود، مگر اينكه 

🔹️شكر از جانب بندگان قطع گردد ..

📚بحارالانوار، ج ۶۸، ص۵۴”

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌══🌸🕊══

•●❥ ‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

​💢امام موسی کاظم علیه السلام فرمودند:

♦️«إِتَّقِ اللّهَ وَ قُلِ الْحَقَّ وَ إِنْ كانَ فیهِ هَلاكُكَ فَإِنَّ فیهِ نَجاتُكَ إِتَّقِ اللّهَ وَدَعِ الْباطِلَ وَ إِنْ كانَ فیهِ نَجاتُكَ، فَإِنَّ فیهِ هَلاكُكَ.»:

♦️از خدا بترس و حقّ را بگو، اگرچه نابودی تو در آن باشد. زیرا كه در واقع، نجات تو در آن است.از خدا بترس و باطل را واگذار، اگرچه نجات تو در آن باشد، زیرا كه در واقع، نابودی تو در آن است.

📚تحف العقول

#حدیث #امام_کاظم علیه السلام  

​❧🔆✧ ﷽ ✧🔆❧

💌#دلنوشته_مهدوی

سلام پدر مهربانم 

❣مهدے جان!

□این روزها چه بخواهیم و چه نخواهیم در آینۀ نگاه‌مان عکس‌های جانسوزی می‌افتد که آه جانکاه را مهمان سینه‌هامان می‌کند: 

■تصویر مسجد به آتش‌کشیده، قرآن‌های سوخته، حسینیه‌های گرفتار شعله، مفاتیح‌های ورق ورق شده و به خاکستر بدل شده و عاشقان تو که در میان حقد و کینه، محل فرود دشنه‌ها و تیرها شده‌ و تکه‌تکه و سوخته روی زمین رها گشته‌اند. 

□آقا!جماعتی که با تو دشمن‌اند، کینه‌شان را چونان فواره‌های آتش‌فشان  در زمین خدا منتشر می‌کنند.

■دیگر کینه‌ها پشت نقاب‌های لبخند و تزویر پنهان نمی‌شوند. دشمنانت کینه‌هاشان را چنان عریان و بی‌پرده، ‌به نمایش درمی‌آورند و فریاد می‌زنند که کور می‌بیند و کر می‌شنود.

□آقا! دل‌مان خون است! سینه‌مان آتش‌ستان داغ مسجدها و قرآن‌ها و عاشقان توست. چشم‌هایمان اشکبار این همه مظلومیت است.

■خبری از آمدنت نیست؟ اگر می‌شود، با خبری دل‌مان را آرام کن! 

وقتت بخیر موعود خدا!

#فتنه_آمریکایی

#نه_به_اغتشاش

📌محسن‌عباسی‌ولدی 

اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج

التماس دعا🤲

┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄

​﷽

✅هر نفس به یاد خدا

مرحوم صدوق (رضوان‌ الله تعالی علیه) در کتاب قیّم توحیدش نقل می کند که وجود مبارک معصوم (سلام الله علیه) به عیادت بیماری رفت، یکی از اصحاب و شاگردان حضرت در خدمت ایشان بود؛ وقتی رفتند دیدند آن بیمار از درد می گوید: (آه)، آه می کشد. این شخص که در خدمت امام بود، به بیمار گفت: چرا می گویی آه؟ بگو: (یا الله). وجود مبارک امام (سلام الله علیه) طبق نقل مرحوم صدوق فرمود: (آه) اسمی از اسماء خدا است، این بیمار خدا را طلب می کند نه غیر خدا را *! او چه بداند چه نداند می گوید: (خدا). 

(دم چو فرو رفت هاست هوست چو بیرون رود / یعنی از او در همه هر نفسی های و هوست)*. خدا حکیم_سبزواری را رحمت کند، او می گوید: انسان که نفس می کشد، (دَم که فرو رفت هاست)؛ وقتی بیرون می آید، هو است، یعنی انسان در هر نفسی (های و هو) دارد، به نام خدا نفس می کشد! و اگر آن بزرگوار چنین گفت: (هر نفسی که فرو می رود ممدّ حیات است و چون بر می گردد مفرّح ذات، پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب)*، این نیمه راه است؛ و گرنه راه اوّل همان است که حکیم سبزواری طی کرده است‌. جناب مصلح_الدین می گوید: چون بر آمدن دَم و فرو بردن دَم نعمت است، و هر نعمتی شکری دارد؛ بنابراین در هر نفسی دو نعمت موجود و بر هر نعمتی شکری واجب. امّا حکیم سبزواری می گوید: هر دمی هم (هایش) به نام خداست، هم (هویش) به نام خداست؛ (دم چو فرو رفت هاست هوست چو بیرون رود / یعنی از او در همه هر نفسی های و هوست). 

اگر بزرگان دیگری گفتند: (عارفان هر دمی دو عید کنند / عنکبوتان مگس قدید کنند)*، این ناظر به سخنی است که حکیم سبزواری فرمود، نه ناظر به سخنی است که مصلح الدّین گفته است! این بزرگوار می گوید: #عارف در هر دَم دو بار #عید دارد. ” عید ” از همان (عُود) است، عُود یعنی رجوع. لحظه ای که بنده به مولا بر می گردد، عُودی دارد، معادی دارد، رجوعی دارد؛ عید اوست. و انسان صالح سالک هر لحظه دو بار به خدا بر می گردد؛ (عارفان هر دمی دو عید کنند)!

 التّوحید للصدوق / صفحه ۲۱۹

 دیوان اشعار حکیم سبزواری / غزلیات / شماره ۳۷

گلستان سعدی / دیباچه 

 دیوان شمس / غزلیات / غزل شماره ۹۷۳

📚 تفسیر موضوعی قرآن کریم با حضور جمعی از کارکنان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشجویان دانشکده علوم پزشکی فاطمیه قم

📆 قم ؛ ۱۳۷۴/۰۸/۰۴

💚 الّلهُــمَّ عَجِّــلْ لِوَلِیِّکَــــ الْفَــرَج 💚

┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄

#داستان

🔆کارمند بنی امیّه

💥«علی بن حمزه» می‌گوید: دوست جوانی داشتم که شغل نویسندگی در دستگاه بنی امیّه را داشت. روزی آن دوست به من گفت: «از امام صادق علیه‌السلام برای من وقت بگیر تا به خدمتش برسم.»

💥من از امام علیه‌السلام اجازه گرفتم تا او شرفیاب شود، امام اجازه دادند و در وقت مقرّر من با او خدمتش رفتیم.

💥دوستم سلام کرد و نشست و عرض کرد: «فدایت شوم، من در وزارت دارایی رژیم بنی اُمیّه مسئولیتی داشتم و از این راه ثروتی بسیار اندوخته‌ام و بعضی خلاف‌ها هم انجام داده‌ام!»

💥امام فرمود: «اگر بنی امیّه افرادی مثل شما را نداشتند تا مالیات برایشان جمع کند و در جنگ‌ها و جماعات آن‌ها را همراهی کند، حق ما را غصب نمی‌کردند.» جوان گفت: «آیا راه نجاتی برای من هست؟»

💥فرمود: «اگر بگویم عمل می‌کنی؟» گفت: آری. فرمود: «آنچه از مال مردم نزد تو هست و صاحبانش را می‌شناسی، به آن‌ها برگردان و آنچه صاحبانشان را نمی‌شناسی از طرف آن‌ها صدقه بده، من در مقابل این کار بهشت را بر تو ضمانت می‌کنم!»

💥جوان سر به زیر انداخت و مدّتی طولانی فکر کرد و سپس گفت: «فدایت شوم دستورت را اجرا می‌کنم.»
💥علی بن حمزه می‌گوید: من با آن جوان برخاستیم و به کوفه رفتیم. او همه‌چیز خود، حتّی لباس‌هایش را به صاحبانش برگرداند و یا صدقه داد؛ من از دوستانم مقداری پول برای او جمع کردم و لباس برایش خریداری نمودم؛ و خرجی هم برای او می‌فرستادیم.

💥چند ماهی از این جریان گذشت و او مریض شد، ما مرتّب به عیادت او می‌رفتیم. روزی نزدش رفتیم، او را در حال جان دادن یافتیم. چشم خود را باز کرد و گفت: ای علی! آنچه امام علیه‌السلام به من وعده داد، به آن وفا کرد، این گفت و از دنیا رفت. ما او را غسل داده و کفن کرده و به خاک سپردیم.
💥مدّتی بعد خدمت امام علیه‌السلام رسیدم، همین‌که امام علیه‌السلام مرا دید، فرمود: «ای علی! ما به وعده‌ی خود در مورد دوست تو وفا کردیم.» من عرض کردم: «همین‌طور است فدایت شوم، او هم هنگام مردن این مطلب (ضمانت بهشت) را به من گفت.»

📚(شنیدنی‌های تاریخ، ص 55 -محجه البیضاء، ج 3، ص 254)